Wprowadzenie

Przemysły kultury, informacji i wiedzy to podstawa kreatywnej ekonomii. W porównaniu do społeczeństwa przemysłowego sytuacja uległa istotnej zmianie w społeczeństwie poprzemysłowym, w którym rośnie rola symboli jako przedmiotu konsumpcji. Można to nazwać semiotycznym feedbackiem. Zdano sobie sprawę z ekonomicznej wagi symboli, gdy się okazało, że wartość sprzedaży produktów związanych z salsą jako dobrem symbolicznym (kompozycja znaków: taniec, muzyka) przekroczyła na zachodniej półkuli wartość sprzedaży salsy jako sosu do potraw. [1]. Znaki są więc istotną pozycją w naszym codziennym menu. A stajemy się społeczeństwem „paska menu” (tool bar society). Kultura – nagromadzone przez historię tradycje, mity, spuścizna materialna, itp. jest traktowana jako złoże, z którego czerpią pełną garścią przemysły kultury: turystyka, przemysł audiowizualny, muzyczny, gier komputerowych itp.

W Paryżu cztery instytucje zajmują się gromadzeniem, digitalizacją i udostępnianiem dorobku filmowego Francji. Pierwsza to Biblioteka Narodowa, która otrzymuje od wydawców publikacje audiowizualne dostępne powszechnie na rynku (np. w formie DVD). Programy radiowe i telewizyjne (w tym filmy) archiwizuje L'Inathèque de France (Ina). Dwie pozostałe instytucje w całości dedykowane są twórczości filmowej, jest to CNC (Centre national de la cinématographie - odpowiednik polskiej Filmoteki Narodowej połączonej z Polskim Instytutem Sztuki Filmowej), który gromadzi egzemplarz obowiązkowy filmów kinowych na nośniku tradycyjnym, jakim jest taśma filmowa.

W Belgii, w strefie francuskojęzycznej, wykształciło się ciekawe podejście do gromadzenia i udostępniania publikacji dźwiękowych i audiowizualnych (zawierających np. muzykę, filmy czy gry komputerowe). Region waloński wraz z brukselskim posiadają bowiem system tzw. mediatek – czyli bibliotek, dotowanych w  50% z budżetu państwa, specjalizujących się wyłącznie w takim typie dokumentów. Obecnie w Belgii znajduje się 17 mediatek (4 w Brukseli, 9 w Walonii oraz 4 tzw. discobusy, które jeżdżą po kraju i co tydzień powracają w wyznaczone miejsca)[1].

W Europie kompetencje związane z gromadzeniem dokumentów dźwiękowych i audiowizualnych należą do bibliotek narodowych bądź do innych powołanych specjalnie do tego instytucji[1].

Jedną z najbardziej tradycyjnych branż sektora kreatywnego jest architektura. Jednak słowo tradycyjne wcale nie musi oznaczać przestarzałe, co najlepiej widać na przykładzie rozwiązań stosowanych w Warszawie. Oprócz eksportowania często nagradzanych pomysłów Warszawa, sama importuje dużą liczbę rozwiązań architektonicznych, nie zamykając się na architektów spoza jej granic.

Wymiernym efektem wszelkich działań gospodarczych jest wytworzenie własnych bądź wykorzystanie istniejących dóbr intelektualnych. Za takie uważa się dobra niemające postaci materialnej będących wynikiem pracy twórczej, naukowej oraz wynalazczej. Możliwe jest to dzięki prowadzeniu działań innowacyjnych opartych na współpracy ośrodków naukowych oraz pozostałych podmiotów danej sieci innowacyjnej. Wspomniane wcześniej dobra niematerialne najczęściej obejmowane są prawami własności przemysłowej.

Wejdź do bloku. Zwiedź go. Możesz chodzić zgodnie z numeracją mieszkań, albo jeździć windą i z zamkniętymi oczami odwiedzać nowe rodziny. Sam wymyśl, o czym chciałbyś się teraz dowiedzieć, zdecyduj o tym, kogo chciałbyś teraz poznać. Żeby to zrobić, wystarczy przeczytać pierwszą polską powieść hipertekstową – Blok Sławomira Shuty.

Warszawa powoli przekształca się w europejską stolicę kultury z prawdziwego zdarzenia. Coraz więcej miejsc odwiedzanych przez młodych ludzi ma w swojej ofercie coś więcej niż zimna wódka i DJ. Zaczęło się od oferty klubokawiarni Chłodna 25. Sześć lat temu, kiedy tworzono Chłodną żadna inna knajpa nie miała tak bogatej oferty programowej. Może poza Cafe Kulturalną, jednak tam odbywały się głównie koncerty. Klubokawiarnia Chłodna 25 wciąż cieszy się popularnością, ale na mapie stolicy pojawiają się nowe, równie interesujące miejsca.

W dobie nowych mediów promocja za pomocą spotów telewizyjnych czy bilbordów często nie wystarcza. W związku z tym miasto zaczyna sięgać po mniej konwencjonalne metody. Nowością są komputerowe gry przygodowe dostarczające nie tylko rozrywki, ale również pozwalające graczom lepiej poznać Warszawę.

Czy można połączyć biznes z kreatywnością? Odpowiedzią na to pytanie jest organizowany przez British Council od 2004 roku międzynarodowy konkurs International Young Creative Entrepreneur (IYCE) odbywający się w myśl idei creative economy.

W 2009 roku minęło pięć lat od użycia po raz pierwszy terminu Web 2.0 [1] przez irlandzkiego programistę Tima O'Reilly. Za tym hasłem stoi interaktywna sieć, której treść – w przeciwieństwie do Web 1.0 – generują sami użytkownicy. Internet drugiej generacji tworzą portale newsowe i społecznościowe, blogi, encyklopedie, serwisy do przechowywania i dzielenia się filmami czy zdjęciami oraz wiele innych stron. W tych ogromnych zasobach informacji tkwią równie ogromne możliwości.

Warszawa była pierwszym miastem w Polsce, w którym pojawiła się nowa forma kina, popularnie określana terminem „pięciowymiarowe”. Nowoczesne połączenie filmu trójwymiarowego ze stymulacją zmysłów węchu i dotyku wznowiło dyskusję na temat granic doświadczenia filmowego.

Freelancerzy w Polsce znani są jako wolni strzelcy, którzy ze względu na wykonywanie pracy twórczej nie chcą być ograniczani przez korporacyjne regulaminy i wymogi. To indywidualiści, niepracujący od do. Ten sposób pracy jest już bardzo popularny w Europie, najwięcej freelancerów jest w Wielkiej Brytanii i Holandii, jak donosi portal http://freeagentcentral.com.W Polce również obserwujemy wzrost zainteresowania tą formą zatrudnienia, zarówno wśród pracowników jak i pracodawców. Zalety są wymierne dla obu stron, spadają koszty dodatkowe, związane z organizowaniem miejsca pracy dla zatrudnionego, gwarantowane przez pracodawców ubezpieczenia społeczne i fundusze socjalne oraz czasochłonny dojazd do firmy. Pracodawca płaci jedynie za usługę, jako efekt końcowy zlecenia.

W przeciwieństwie do wielu europejskich stolic Warszawa jest odwrócona od przepływającej przez miasto rzeki. Nie stanowi ona tła dla zabytków i otoczenia nowych realizacji architektonicznych, jedynie Zamek Królewski spogląda ku niej z oddali. To odsunięcie od rzeki, charakterystyczne dla naszego miasta, ma długą historię, sięgającą Canaletta. Już na jego płótnach widać jak znikomą wagę do królowej polskich rzek przywiązywali ówcześni mieszkańcy stolicy.

„W dzisiejszych czasach każdy jest reklamodawcą” twierdzi Jakub Krzych, jeden z twórców AdTaily, innowacyjnego rozwiązania na rynku reklamy w Internecie.

Community arts, ruch powstały w latach sześćdziesiątych w Wielkiej Brytanii, choć stosunkowo mało znany w Polsce, zaczyna pojawiać się w stołecznym życiu kulturalnym w postaci ważnych projektów. Nie posiadając jeszcze polskiej nazwy, bywa roboczo tłumaczony jako „sztuka dla społeczności”, u jego podstaw leży bowiem praca właśnie w obrębie małych grup społecznych za pomocą sztuki. Z tego względu ruch ten sytuuje się na granicy działalności artystycznej i społecznej. Jednym z jego podstawowych założeń jest tak zwana „demokracja kulturowa” mająca na celu umożliwienie każdemu obywatelowi uczestnictwa w kulturze nie tylko jako odbiorcy, ale także jako twórcy. Artystyczna ekspresja w takim ujęciu przestaje być wyłącznie domeną wykształconych artystów, staje się podstawą kolektywnego działania, które spełnia cele integracyjne, edukacyjne, a niekiedy terapeutyczne.

Jedyne ograniczenia, jakie stają na mojej drodze przy kręceniu filmu sprowadzają się do tego, ile czasu muszę przespać i ile pieniędzy muszę wydać. Albo ci zależy, albo nie. - ten cytat ze Stanleya Kubricka przyjęli za motto członkowie stowarzyszenia LaCamera Independent, ale prawdopodobnie podpisaliby się pod nim również inni offowi filmowcy z Warszawy. W ostatnich latach kino niezależne stało się w Polsce bardzo popularne – niemal każdy szanujący się festiwal ma swoją sekcję offową, organizuje się też coraz więcej imprez poświęconych wyłącznie temu rodzajowi twórczości filmowej. Popularność kina niezależnego wydaje się odpowiedzią na trudności z zebraniem pieniędzy na debiut, ale także na rewolucję cyfrową i coraz większą dostępność podstawowego sprzętu filmowego.

Digitalizacja, to nowocześnie rozumiana archiwizacja kulturalnego dziedzictwa narodowego. Działalność Filmoteki Narodowej w tym zakresie świadczy o właściwym rozumieniu cyfryzacji: jej zaawansowanie stanowi o pozycji kultury kraju w światowych zasobach cyfrowych.

W świecie opartym na wiedzy i masowym zapotrzebowaniu na informację, o wartości rynkowej kraju świadczy jego konkurencyjność pod względem nowoczesnych technologii cyfrowych. A te obejmują coraz częściej kulturę i jej przemysły.

W 2004 roku w angielskiej miejscowości Reading został uruchomiony internetowy projekt artystyczny Remix Reading. Jego głównym założeniem było nakłonienie artystów do dzielenia się własną twórczością i korzystania z twórczości innych artystów, w tym również tworzenia remiksów. W zamyśle inicjatora projektu Toma Chance’a twórcami mieli być nie tylko uznani twórcy, absolwenci szkół artystycznych lecz przede wszystkim zwykli obywatele. Głównym celem projektu miało być przybliżenie sztuki zwykłym obywatelom, pokazaniem im, że ze sztuką można się zetknąć nie tylko w galerii czy sklepie z antykami, ale rownież w internecie.

„Animacja kultury” to pojęcie robiące niezwykłą karierę. Każda właściwie nowo otwierana w Warszawie knajpa ma plany „animacyjne”, coraz więcej fundacji i stowarzyszeń ma chęć „animowania kultury” w statucie. Istnieje kilka kierunków studiów i specjalizacji, mających w tej dziedzinie kształcić. PRL-owski kaowiec stał się dumnym „animatorem kultury”.